Opwekkingsweekend 2006

Van 2 t/m 5 juni zijn we met zes leden van de Visclub (Coen, Willeke, Peter (Kant), René, Rijnalda en Gerard) naar het Opwekkingsweekend geweest op het evenemententerrein van Walibi World in Biddinghuizen. Dit evenement werd alweer voor de 36e keer georganiseerd. In de loop der jaren is deze gezinsconferentie uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats waar duizenden christenen van alle leeftijden en uit verschillende kerken en gemeenten met elkaar het pinksterfeest vieren. Vorig jaar kwamen meer dan 30.000 mensen - waaronder een kleine 10.000 kampeerders - naar de polder.

Tijdens deze dagen hebben we met elkaar stilgestaan bij de betekenis van Pinksteren; de uitstorting van de Heilige Geest en wat dat betekent voor ons leven als christen. Het thema dit jaar was "Pinkstervuur voor nú". Verschillende sprekers uit binnen- en buitenland gaven interessante lezingen en workshops, maar er was ook veel ruimte voor het eren van God door muziek en door het zingen van liederen. Het hele weekend lang was er een ontspannen sfeer die haast niet te beschrijven is. Iedereen ging aardig met elkaar om en God was zó voelbaar aanwezig. Ik denk dat dit weekend op zich je een mooi tipje van de sluier gaf van hoe Hij oorspronkelijk de wereld bedoeld heeft.

De organisatie was meer dan uitstekend. Meer dan voldoende douches, WC’s, kampeerplekken en ga zo maar door. Verschillende tenten en verschillende terreinen waar voor ieder wat wils was. Op het terrein van het Hoofdprogramma stond een grote tent waar meer dan 10.000 stoelen stonden. Maar ook buiten de tent was alles te volgen wat er in de tent gebeurde via grote televisieschermen. Honderden mensen volgden de diensten buiten. Maar er waren meer tenten: een tent vol met stands over verschillende zendingsorganisaties, een boekentent, een cd-tent, de snacktent niet te vergeten (waar je overigens supersnel aan de beurt was altijd), tenten op het tienerterrein, tenten op het kinderterrein, tenten op het jongerenterrein en ga zo maar door... Maar het is zo mooi om op zondagmiddag om 1 uur buiten te zitten in het zonnetje en dan een dienst te volgen onder het genot van een ijsje, om God dankbaar te zijn voor het feit dat je er mag zijn...

Zie voor meer informatie http://www.opwekking.nl

Lief dagboek Vrijdag 2 juni

Pffff....’s ochtends er om kwart over 6 uit moeten, gekkenwerk eigenlijk. Maar.....we gaan naar het opwekkingsweekend toe dus daar heb ik het wel voor over. Na een rustig ontbijt en na mezelf rustig te hebben aangekleed blijkt Coen al bij de achterdeur te staan. Mijn broer had ondertussen al enige bagage ingeladen. Uit angst dat mijn spullen er niet meer bij konden rende ik snel (nou ja op ochtendsnelheid in ieder geval) naar beneden en laadde ook mijn kilo’s bagage in de auto. Met een overvolle auto en het vooruitzicht dat er nog een aantal spullen van de anderen bij moesten vertrokken we naar een van de carpoolplaatsen in het pittoreske en gemoedelijke dorpje Stellendam alwaar wij om kwart over 7 hadden afgesproken, een korte rit dus... Nadat Rijnalda, Peter en Willeke gearriveerd waren, na het hartelijke goedemorgen én na het nog voller proppen van Coen’s auto vertrokken we naar Biddinghuizen. Over de autorit valt veel te zeggen, maar aangezien mijn hersenen op dat moment nog rustig aan het opstarten waren beginnen mijn herinneringen voornamelijk weer bij het moment dat we aankwamen bij de evenemententerreinen van Walibi World.

Dag 1 - Tenten

We kregen/kozen terrein A als Visclub-basis voor het Opwekkingsweekend dat nu toch eindelijk begonnen was. Want vergis je niet, het opzetten van twee tenten en het uitpakken van twee auto’s is een hele activiteit en belevenis op zich... We kozen een plaatsje uit aan de rand van terrein A, naast het Kinderterrein en op steenworp afstand van de douches en de WC’s. Iedere ochtend zouden we vrolijke kindertjes met hun ouders langs zien komen en we hadden het gevoel....wij zitten hier fantastisch...dat dat later nog ietsjes anders zou uitpakken kunt u straks lezen (wat een spanningsopbouwend element ...jaja) Toen we na drie kwartier (wat op zich nog best snel was) de "tabernakel" van Rijnalda hadden opgezet begonnen we aan tent numero twee. Die ging gelukkig iets vlotter en toen beide tenten stonden werd er een mooie binnenplaats gecreeërd door middel van het prachtige "anti-wortel-doek" van Coen. Een paar stoeltjes en een tafel tussen de tent en onze nederzetting was compleet. Besloten werd dat de heren in Rijnalda’s megatent gingen slapen en dat de twee dames het iets bescheidener andere tentje toebedeeld kregen. De herentent had twee slaapcompartimenten en er moest dus nog een beslissing worden gemaakt over de verdeling van de vier heren over de twee vertrekken. Op dat moment maakte ik één van die beslissingen die je je hele leven bij blijven staan als meest desastreuze beslissingen ooit....ik besloot met Peter in een vertrek te gaan. Al gauw bleek dat Peter met zijn luchtbed zeker tweederde van het compartiment in beslag nam en als klap op de vuurpijl ook 20 centimeter hoger bleek te liggen...ik geloof dat Peter iedere nacht gniffelend in slaap is gevallen... Nadat alle spullen uitgepakt waren en alles zijn plaatsje had gekregen lag er nog een hele middag voor ons open. Eerst moest er natuurlijk nog gegeten worden. Brood, beleg en drinken waren allen in ruime hoeveelheid aanwezig. De rest van de middag werd gevuld met potjes voetbal (waarbij de bal ontelbaar vaak in de sloot belandde), met klaverjassen, met lezen en natuurlijk voor een groot deel met praten. Aan het eind van de middag werd de overheerlijke macaroni die Rijnalda’s moeder alvast helemaal had klaargemaakt opgewarmd. Er was gelukkig meer dan genoeg voor iedereen. Na het eten en het afwassen gingen we naar de openingsbijeenkomst op het grote terrein. Midden op dat terrein stond een metershoog houten kruis dat ’s avonds verlicht werd. De symbolische kracht die daar vanuit ging was in ieder geval voor mij erg groot. In de tent stonden zo’n tienduizend stoelen en er waren ook veel mensen die de openingsbijeenkomst buiten volgden.

Dag 1 - Bill Wilson

De bijeenkomst begon met het zingen van Opwekkingsliederen onder begeleiding van een aantal muzikanten en zangers. Daarna kwamen de voorzitter en de penningmeester van Stichting Opwekking nog aan het woord. Voor het gehele evenement bleek een begroting te zijn van zo’n € 800.000,-. Maar er moest door middel van de collectes nog een deel van dat geld worden binnengehaald. Maar dat bleek de afgelopen jaren ruimschoots gelukt en alles wat over zou blijven zou worden geschonken aan het goede doel. Toen kwam de Amerikaanse dominee Bill Wilson als spreker. Eerlijk is eerlijk...de meningen waren over hem verdeeld. Coen en ik waren niet echt aangesproken door zijn verhaal, de rest had dat probleem niet zo. Maar ik ben blij dat alle andere sprekers van het weekend mij heel erg hebben aangesproken en ik geloof dat iedereen wel vond dat het weekend alleen maar beter werd. Besloten werd om die avond verder niks meer te doen...we hebben nog gezellig en soms toch ook wel serieus zitten praten en dat is ook wat waard. Rond 11 uur gingen we allemaal onze tentjes in, maar eerst hebben we natuurlijk allemaal nog onze tandjes gepoetst. En daarna gingen we allemaal knus naar onze warme nestjes...nou ja....warm. De volgende ochtend zou blijken dat Peter het niet al te warm had gehad (ja Peter, dat krijg je er nou van :P).

Zaterdag 3 juni

De volgende ochtend was iedereen rond half 9 present voor het ontbijt. Na het ontbijt ging een aantal even lekker douchen. Aan het eind van de ochtend gingen we naar de zendingstent toe. We hadden de dag ervoor al een praatje aangeknoopt met onze buren (die in een vrij royale caravan de nacht konden doorbrengen...) en het bleek dat zij een aantal dagen in de zendingstent stonden. Het "aanbod" aan organisaties in de zendingstent was enorm. Natuurlijk werden er ook de meest uiteenlopende spulletjes ingeslagen: pennen, boekenleggers, kladblokjes, koelkastmagneetjes, maar toch ook nog wel wat informatiefoldertjes. Na afloop van het rondje zendingstent gingen we naar een lezing over relaties op het jongerenterrein. De lezing was lekker vlot en spontaan en op zich best leerzaam vond ik. Na afloop van de lezing lag er weer die hele middag voor ons open. Dus weer werd er o.a. gelezen, geklaverjast, maar ook gevoetbald. Er werden zelfs partijtjes gevormd samen met een paar jongens die ook aan het voetballen waren. Zij bleken best goed te kunnen voetballen en dus werd het een vrij inspannende middag. We gingen deze avond eten halen bij de snacktent. We waren vrij snel aan de beurt en het eten was ook vrij snel naar binnengewerkt.

Dag 2 - Jongeren tent

Om half 11 gingen we naar een dienst op het jongerenterrein. De Ronduit Praiseband was er en er was een spreker: Jaap de Schipper. De sfeer in de jongerentent met die duizenden jongeren was GE-WEL-DIG. De Ronduit Praiseband was echt steengoed en er werd gewoon massaal gezongen tot Zijn Eer. Ook de "preek" van Jaap de Schipper was erg leerzaam. Gek hoe je soms op zondagochtend je aandacht niet bij een preek van een kwartier kunt houden en hoe je om half 12 ’s avonds een verhaal van drie kwartier goed kunt volgen. René en Peter waren al iets eerder naar de tent gegaan dan Coen, Rijnalda, Willeke en ik. Coen en ik hadden eigenlijk ondertussen al weer trek gekregen dus ik heb nog een boterhammetje en een stroopwafel op en Coen at doodleuk nog 5 boterhammen en een stroopwafel. En toen werd het ook voor ons tijd om eens lekker te gaan slapen...

Zondag 4 juni

Zondag....de laatste echte dag van het Opwekkingsweekend. Er stonden nog een aantal interessante dingen op het programma die dag. Het eerste echte programmaonderdeel wat we zouden gaan volgen die dag was de workshop van Constantijn Geluk om half 4. Dus na een lekker ontbijt en een lekkere lunch gingen wij een wandelingetje maken over en buiten het terrein. Na die vrij lange wandeling konden we in één keer door naar de workshop. De workshop was best interessant, maar het was deze keer niet zo druk in de tent op het jongerentent. Er was namelijk ook een openluchtdienst bezig op datzelfde tijdstip, maar wij hadden besloten dat we liever naar die workshop gingen.

Dag 3 - Overstroming

Toen we na de workshop weer bij onze tenten aankwamen, wees een man ons erop dat er water kwam uit een putdeksel vlakbij onze tenten. Gelukkig kwam er net een medewerker langs die er gelijk achteraan ging. Het water begon ondertussen steeds harder te stromen en kwam steeds dichter in de buurt van de "damestent". We besloten uiteindelijk om de "damestent" maar af te gaan breken en hem elders op te zetten. Dus alle spullen moesten uit de tent worden gehaald, toen snel de tent afbreken en even neerleggen op het gras. Intussen kregen we te horen dat het probleem veroorzaakt was door het uitvallen van de hoofdpomp: geweldig....het kamperen ging net zo lekker. Het WC-papier was ondertussen ook maar even komen kijken hoe het er bovengronds nou uitzag. Toen het water eindelijk stopte met stromen kregen we een hek waarmee we de plek des onheils moesten afzetten. Dus wij hebben dat natuurlijk op zeer creatieve wijze gedaan (zie foto's). Omdat het intussen al later geworden was, omdat we nog nasi moesten eten en omdat er nog een tent op moest worden gezet had eigenlijk niemand meer echt zin om naar het cabaret te gaan wat die avond gepland stond. Nou ja .....niemand.....alleen ons aller geestdriftige Willeke was niet kapot te krijgen en ging dapper tóch naar het cabaret. Later zou blijken dat ze veel liever bij ons was gebleven: het cabaret viel na alle grappen en grollen die we zelf gemaakt hadden kennelijk toch een beetje tegen ;) Uiteindelijk was de tent van de dames ook weer in volle glorie herrezen, dit keer naast de "Hobby Easy Deluxe-caravan" van onze overburen, met wie we overigens een aantal gezellige gesprekken hebben gehad. Zij hadden er geen probleem mee dat de tent voor één nacht naast hun caravan kwam te staan, dus het probleem was opgelost. We hebben de avond nog op allerlei wijze gevuld.... hoe ben ik helemaal vergeten, maar gezellig was het het hele weekend al dus dat zal die avond ook wel het geval zijn geweest. Om half 11 gingen we nog naar de dienst om het jongerenterrein. Er was nu een andere band (de HQ-band) en een andere spreker (Marcel Gaasenbeek) dan de vorige avond. Ook nu was de band weer erg goed en werden bekende liederen gezongen, soms hadden ze een nieuw "jasje" gekregen, wat dan ook weer leuk was om te horen. Maar het verhaal van de spreker was erg vlot en hij wist je aandacht er goed bij te houden. Het was een mooie afsluiting van het weekendje opwekking.....of nee .....er bleek nog een dagje achter te zitten: maandag 5 juni. Dé nationale feestdag bij uitstek én de dag waarop we allemaal nog naar Walibi World zouden gaan. Maar eerst natuurlijk nog een paar uurtjes onze oogjes dichtdoen...

Maandag 5 juni

Het was maandag 5 juni.....aangezien ik niet weet hoe ik het anders moet brengen zal ik het maar gelijk verklappen: ik was jarig!!! Ik was natuurlijk zo gespannen dat ik al vroeg wakker was. De allereerste felicitatie kwam van Peter (die weliswaar nog vrij duf was, maar dat was hem niet kwalijk te nemen). Toen ik aangekleed uit de tent stapte hingen er mooie blauwe slingers aan de tent......ik vond het toch wel erg leuk dat er iemand (later zou ik horen dat Willeke dat was) de moeite had genomen om 's ochtends vroeg die slingers op te hangen. Na alle felicitaties was het tijd voor het ontbijt....Een lekker bakkie thee/koffie, een bekertje melk/ sinasappelsap en wat boterhammetjes vormden onze voorbereiding op de dag van pakken en de dag van Walibi. Iedereen zocht zijn spullen her en der bij elkaar, terwijl Rijnalda en Coen alvast de auto’s gingen halen. Met "ons" hek zetten wij stiekem twee plaatjes af waar ze straks zouden kunnen staan. Het duurde wel erg lang voordat ze terugkwamen.....totdat alleen Rijnalda met haar Fiestaatje aan kwam scheuren: Coen’s accu bleek leeg te zijn (van z’n auto welteverstaan). Een vriend van Coen die ook op opwekking was en die startkabels had bood uitkomst, want niet heel veel later kwam toch ook Coen. De auto’s werden langzamerhand vol geladen. De tenten werden afgebroken en netjes opgeborgen in de tassen. Toen onze nederzetting echt helemaal ontruimd was gingen we richting Walibi. We hadden kortingsbonnen gehaald bij de infotent van Opwekking waarmee we 10% korting kregen met z’n zessen op de entreeprijs....er zaten ook kortingsbonnen bij voor de souvenirsshop en voor een restaurantje. Het kon al niet meer misgaan eigenlijk. Na de auto’s geparkeerd te hebben en de kaartjes te hebben gekocht liepen we het park binnen. Grote gebouwen en bijpassende muziek brachten ons helemaal in de sfeer van een Amerikaanse boulevard. Vanuit het Amerikaanse gedeelte van het park liepen we regelrecht "Parijs" binnen met z’n grote reuzenrad als middelpunt. Dat zou onze eerste attractie worden. De gedachte was dat we dan goed het park konden overzien, maar ik heb zelf geloof ik niet heel veel buiten het gondeltje gekeken. Het valt toch tegen als je zo langzaam omhoog gaat.....ik was dus blij toen we eindelijk weer beneden waren. Met nog vele malen spectaculairdere attracties in het vooruitzicht vervolgden we onze weg. De houten achtbaan was de volgende uitdaging. Na een relatief korte wachttijd mochten we in de karretjes kruipen. Zelfs Rijnalda (die enigzins huiveringwekkend was ten op zichte van achtbanen) genoot zichtbaar (en hoorbaar....:D) Daarna kwam de attractie waar ik mij het meeste zorgen om maakte....SPACESHOT...Een toren waarbij je met 12 man onverwacht in één keer met 85 km p/u de lucht in wordt geschoten. Er werden veel sarcastische grapjes gemaakt en het woord galgenhumor kwam hier goed tot zijn recht. Toen uiteindelijk de eerste drie leden (waaronder ik) afgeschoten werden bleek alles mee te vallen..... het was ZÓ gaaf. Terwijl wij nog nagenoten keken wij naar onze drie "Mitglieden" die toen mochten. Zelfs het kijken ernaar was ineens niet meer zo eng als net. Met het overwinningsgevoel en het gevoel dat we álles aankonden gingen we naar GOLIATH toe. Kort gezegd (citaat van het bordje bij de desbetreffende attractie):

De snelste, hoogste, langste en steilste achtbaan van de Benelux! Goliath is 46 meter hoog en laat jou vanaf deze hoogte met een hoek van 70 graden steil naar beneden vallen! Met snelheden van maximaal 106 km/u raas je door de sensationele horizontale looping en over de 1,2 km lange baan..

Grapjes over een bijbelstudie over deze "GOLIATH" en over het feit dat ook de Visclub GOLIATH ging verslaan passeerden de revue. We waren nog sneller aan de beurt dan bij Spaceshot....of laten we zeggen dat het in ieder geval korter léék. Toen we die eerste allerhoogste heuvel op werden getakeld en toen ik links van mij helemaal niets van een baan of reling zag moest ik toch wel even slikken. Toen kwam de tocht naar beneden. Aangezien we in het voorste karretje zaten gingen we niet gelijk op volle snelheid die eerste heuvel af. Zodat we konden zien hoe lang het duurde voordat je de complete helling naar beneden kon zien.....hij was écht steil. Met een enorme snelheid doken we ineens naar beneden en gelijk weer naar boven om vervolgens weer naar beneden te storten....We hadden afgesproken leuk op de foto te gaan......dus dat is natuurlijk hopeloos mislukt. Als bij een wonder stond uitgerekend Rijnalda er doodgewoon op. Terwijl ze later verklaarde de hele rit met haar ogen dicht te hebben gezeten. Alleen net bij het fotomoment lachte ze even vriendelijk naar de camera kennelijk. Na de GOLIATH gingen we eerst even rustig eten. Peter had een bijna-aanvaring met een medewerkster van het restaurant. Peter had een broodje gepakt en wilde dat terugleggen zodat hij een ander broodje kon pakken. Dat werd echter niet helemaal gewaardeerd kennelijk....

Na het lekkere eten en de sanitaire stop vervolgden we onze weg. We gingen nog in de GOLDMINE.....we hebben geprobeerd ringen om flessenhalzen te gooien (tevergeefs), we hebben een uiterst hilarische show over King Solomon's Mines bijgewoond, Willeke is nog in een over-de-kop-draai-bak geweest (ik zou geen andere omschrijving kunnen bedenken) en........Coen en René hebben geskydived. Coen had tijdens Opwekking de attractie al uit de verte gezien en was vastbesloten daarin te gaan. Er was gereserveerd en beide heren zouden om half 6 gaan skydiven. Willeke wilde ook nog wel mee, maar met z'n drieën waren ze 12 kilo te zwaar. Over het skydiven kunnen heel veel dingen gezegd worden, maar ik denk dat foto’s en een video meer zeggen. Toen beide heren aan de beurt waren werden ze 54 meter de lucht in gehesen, maakte vervolgens een vrije val, zoefden een aantal keren zonder te gillen over (OK, Coen riep één keer naar moeder Rijnalda...).....het was echt bizar. Ergens zag het er gewoon heel vrolijk uit. Het skydiven was iets uitgelopen dus het park ging dicht en wij gingen er dus uit. Nog even snel langs de souvenirsshop, maar echt geld hebben ze niet meer aan ons verdiend. We spraken af dat we nog naar de McDonald’s in Hoogvliet zouden gaan. Toen we daar waren hebben we nog even uiterst lekker gegeten en toen namen beide auto's afscheid van elkaar.

Een uiterst gezellig weekend zat erop. Een weekend waarin het Visclubdoel en het Visclubgevoel weer een stukje meer verwezenlijkt is... .Dichterbij God en dichterbij elkaar. Volgend jaar weer? Volgend jaar weer ...

Filmpjes

Van onze activiteiten in Walibi hebben we enkele filmpjes gevonden op internet. Deze zijn hieronder te bewonderen.

Sky diving (link)
Klik hier om het filmpje te downloaden
Goliath (link)
Klik hier om het filmpje te downloaden
Space shot (link)
Klik hier om het filmpje te downloaden